MoS BLOG februari 2012

Een omwenteling .... in 2012 !!??

De Maya kalender loopt ten einde. Horror verhalen over eind 2012 doen al de ronde. Tijd om te herinneren? Tijd voor een ommekeer? Tijd voor …..????

Onze cultuur en onze ouders, als deel van onze cultuur, hebben ons vaak voorgehouden: Het leven is een leerschool!

Toch hoorden we ook andere geluiden, mensen die zeiden: Het leven is er om te herinneren en te herscheppen wie je bent, wie je mag zijn. Opgegroeid met de onze “eigen-gemaakte” waarden en normen over wat hoort en wat niet hoort, kost het wel even “denk- en invoeltijd” om aan deze laatste woorden voelend betekenis te kunnen geven.

Veel onderwijsinstituten pretenderen dat zij kinderen kennis, waarden en normen aanreiken waardoor ze een goede start maken “in het leven”. Ik vraag me wel eens af: hoe zit dat nu eigenlijk? Hoe bereiden de scholen ons voor op “het leven”. En is dat wat wij in onze maatschappij en cultuur gewend zijn, wel “leven” zoals leven bedoeld is?

Onze maatschappij en de politiek spreken vaak over rechten en natuurlijk nog vaker over (onderwijs)plichten. Wanneer ik het “Internationaal verdrag inzake de rechten van het kind” uit 1989 lees kom ik 40 artikelen tegen. Allemaal “rechten” van kinderen.

Oeps… blijkbaar zijn wij als mensheid zo “ver in onze ontwikkeling” dat rechten en plichten van kinderen vastgelegd dienen te worden in plaats van dat wij de verantwoordelijkheid nemen om onze kinderen als vanzelfsprekend op te laten groeien in liefde, waarheid en vreugde.

Laten we eens verder lezen en filosoferen:

Artikel 6: Ieder kind heeft recht op leven. De overheid waarborgt zoveel mogelijk het overleven en de ontwikkeling van het kind.

Wanneer ik dat zo lees komen er nogal wat vragen bij me boven borrelen: Wat verstaan we onder “recht op leven”. Bedoelen we hier het recht om in leven te blijven of bedoelen we hier een recht op een leven vol liefde, een bewust-zijn, met een vertrouwen in ieder ander?

En dan: de overheid waarborgt zoveel mogelijk het overleven en de ontwikkeling van het kind. Bij het woord overleven krijg ik niet meteen een positieve gedachte. Wat moet er overleefd worden? De maatschappij, de school, je ouders? Ja, misschien wel. En een volgende vraag: Is dit overleven gezien vanuit het feit dat het lichaam overleeft of heeft overleven hier ook te maken met geestelijke gezondheid?

En dan “ontwikkeling van het kind”.

Komen we hier tegenwoordig niet veel te vaak In aanraking met meetlatten en grafieken welke bepalen of de fysieke en cognitieve ontwikkeling van het kind wel volgens “de norm” is die is vastgesteld?

Graag herinner ik me vanaf nu, 2012, hoe het leven werkelijk bedoeld is: het leven leven vanuit liefde voor een ander. Leven…. en weten dat je er mag zijn, dat je gezien wordt, dat jij je eigen keuzes mag maken en dat je zelf mag leren wat de gevolgen van gemaakte keuzes zijn. Leren leven is meer dan kennis in je opnemen, is iets anders dan weten hoe je de beste, de machtigste en de best betaalde kunt zijn. Leren leven is weten dat je ergens van kunt houden en van kunt genieten, dat je samen met de ander verantwoordelijkheid durft te nemen voor de keuzes die je maakt. Leven is bewust-zijn, eerlijkheid en verantwoordelijkheid naar jezelf toe en dus ook naar de ander. Die elementen zijn in ons onderwijs bijna nergens te vinden. Wordt het niet tijd voor een omwenteling?

Ja .. ik denk het wel.

Het is tijd. Vele vlammetjes zijn ontstoken. Vele lichtjes beginnen, soms misschien nog zwak en aarzelend, wezenlijke warmte, liefde en vreugde uit te stralen.

En wij als muziekdocenten werkend met jonge kinderen en jonge ouders en steeds vaker met opa’s en oma’s, wij zijn al met die omslag begonnen. Wat een prachtig medium is muziek: energie en emotie omgezet in klanken. Het raakt de ziel wanneer we in een respectvolle omgeving, luisterend en aansluitend bij het ritme van het kind de liedjes zingen. We voegen ons naar het ritme van de baby wanneer we de gewichtloosheid die de foetus ervoer in de baarmoeder voortzetten in het gedragen en rustig gewiegd worden. We laten het kind in een affectieve aanraking zich bewust worden van zijn lijfje en zijn grenzen en begeleiden dit met een rustig strelen of masseren, een bijpassend lied zingend. We houden rekening met het tempo van jonge kinderen door in de keuze van de muziek aan te sluiten bij het natuurlijke tempo van de kinderen. Daarnaast laten we kinderen hun eigen keuzes maken: je mag actief meedoen of, zittend in de veilige nabijheid van mama of papa, de ”kat uit de boom” kijken.

“Zweverig”…?

Nee, zeker niet!

Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat kinderen beter gedijen bij liefdevolle aanraking, toegezongen worden, samen leven en leren waarbij de wijsheid van de oudere generatie doorgegeven wordt. Onze muziek en (cultuur) liedjes dragen daar zeker aan bij.

Wetenschappelijk (brein)onderzoek toont ook aan dat de ontwikkeling van jonge kinderen tussen 0 en 3 jaar de grootste spurt doormaakt. Dat alles wat voor een kind in die periode van 0-3 jaar betekenis krijgt vastgelegd wordt in de hersenen en klaar ligt om in de toekomst gebruikt te gaan worden. Maar vooral de emotie, de herinnering aan warmte, liefde en veiligheid zorgt ervoor dat de basis gelegd wordt. Een basis van waaruit eigen keuzes gemaakt kunnen gaan worden zodat ieder kind zich op zijn/haar eigen-wijze verder kan ontwikkelen. Muziekdocenten hebben de mogelijkheid om de kinderen in te voeren in de muzikale cultuur van het leven. We kiezen verschillende toonsoorten voor liedjes, we kiezen verschillende maatsoorten om een kind een ander bewegingsritme te laten ervaren, we geven ze kans om zelf in een onregelmatige maatsoort te bewegen maar wel met een activiteit die aansluit bij wat ze kunnen. We zorgen ervoor dat de combinatie van tekst, beweging, toonsoort en gebruikt materiaal betekenis krijgt voor de kinderen zodat zij het leven ervaren, leren kennen en leren hanteren en zo hun potentieel tot ontwikkeling kunnen brengen. Op deze manier wordt het leven een bewust-zijn. Leven zoals het bedoeld is.

Ik heb een keuze gemaakt: ik doe van harte mee aan die omwenteling, samen met ……u en hopelijk vele anderen……!

Margré van Gestel